آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه از سلسله مباحث خارج فقه، به بازخوانی معنای «استطاعت» در آیات حج می‌پردازد. ایشان با تکیه بر دو آیه از سورۀحج (﴿وَأَذِّن فِي ٱلنَّاسِ...﴾ و ﴿وَلِلَّهِ عَلَى ٱلنَّاسِ...﴾)، نشان می‌دهند که استطاعت در قرآن به معنای مطلق «توانایی» و «تمکن از آمدن» است، نه آن معنای مفصلی که در فقه مشهور شده و شامل زاد و راحله، مئونۀ عیال و امنیت کامل است. ایشان این تفسیر فقهی را با صریح آیه که می‌فرماید حتی با شترِ لنگ و پای پیاده به حج بیایید، در تنافی می‌دانند. در ادامه، با استناد به سیرۀ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، که بسیاری از صحابه را بدون زاد و راحله و با پای پیاده به حج بردند و آن را حجةالاسلام حساب کردند، اثبات می‌کنند که استطاعت، امری وسیع‌تر از تمکن مالی و رفاهی است و روایات زاد و راحله باید به‌گونه‌ای دیگر تفسیر شوند.