مقدمات واجب و ضرورت اقدام پیش از رسیدن وقت، محور نقد معیار نائینی در این بحث است. آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی ابتدا اختلاف فتاوا درباره حفظ آب و وضو پیش از وقت نماز و نیز حرکت به سوی حج پیش از استطاعت را توضیح می‌دهد. سپس تفکیک نائینی میان مقدمات شرعی و عقلی را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که استناد به نبود نظر پیشین، پاسخگوی ناسازگاری این مثال‌ها نیست. مثال آماده کردن غذا برای پذیرایی، پیوند میان ناتوانی آینده و الزام عقل در زمان حاضر را روشن می‌کند. بحث از اینجا به تفاوت زمان اعلام حکم با یقین به تکلیف آینده و اشکال تکمیل علت می‌رسد. در پایان، احساس وجدانی مسئولیت پس از خبر مولا و تفاوت ظرف انجام واجب با شرط وجوب مطرح می‌شود؛ تمایزی که مبنای توضیح الزام به مقدمات نماز و حج قرار می‌گیرد.