قضیه شخصیه و علت اختصاص حکم به یک فرد، محور سخنان آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی است. بحث از توضیح دیدگاه نائینی درباره تفاوت قضایای حقیقیه و خارجیه آغاز می‌شود؛ دیدگاهی که در قضیه خارجیه، علم مولا به موضوع را ملاک می‌داند و در قضیه حقیقیه، تحقق موضوع در خارج را. سپس ارتباط شرایط موضوع با تکلیف و اشکال شرط متأخر روشن می‌شود. استاد در نقد این تعریف، میان قضیه شخصیه و خارجیه تفاوت می‌گذارد و تأکید می‌کند که حکم شرعی به عنوان و اوصاف مکلف تعلق می‌گیرد، نه به شخص او بدون لحاظ این اوصاف. مثال نماز شب پیامبر این نکته را روشن می‌کند. بحث درباره صفای پیامبر و امامان نیز نشان می‌دهد که اختصاص مقام یا حکم، از ویژگی‌های آنان ناشی می‌شود و بر سلیقه و انحصارطلبی استوار نیست. نتیجه بحث، شناخت ملاک سرایت نکردن حکم در قضیه شخصیه است.