محور اصلی این جلسه، تعلق حکم به تمام اجزای واجب و لزوم تهیۀ مقدمات است و با بررسی مفهوم واجب مطلق و مشروط، نسبت میان حکم مولا و مقدمات لازم برای تحقق تکلیف را روشن می‌کند. آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی توضیح می‌دهد که مکلف تنها موظف به انجام مستقیم واجب نیست، بلکه باید مقدمات وجودی و شرایط لازم برای تحقق تمام اجزای آن را نیز فراهم کند و موانع را از سر راه بردارد. در ادامه، با تمرکز بر روزۀ ماه رمضان، تفاوت میان تعلق یک حکم به مجموع ماه و تصور تعلق حکم جداگانه به هر روز بررسی می‌شود. از این منظر، وجوب روزه از ابتدای ماه به مجموعه روزهای رمضان تعلق گرفته و مکلف باید از آغاز برای تحقق آن در تمام ماه اقدام کند. سپس مسئله ایجاد عمدی مانع برای انجام واجب، مانند سفر با هدف ترک روزه، مطرح می‌شود و ارتباط آن با مباحث گذشته بررسی می‌شود. نتیجه اینکه با توجه به تعلّق وجوب به روزه در تمام روزهای ماه، نمی‌توان حتی از روزهای ابتدایی، برای روزهای دیگر، مانعی مانند سفر غیرضروری ایجاد کرد.