محور این جلسه، مانعیت حمل و سلب عمدی استطاعت حج است. آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی مسئله ایجاد مانع برای تحقق استطاعت را بر اساس قاعدۀ جری عادت بررسی می‌کند. بحث با این اصل آغاز می‌شود که مکلف در واجب مطلق نمی‌تواند عمداً مانعی ایجاد کند تا تکلیف از او برداشته شود؛ ازاین‌رو، سفر عمدی برای فرار از روزه یا ایجاد مرض برای رفع تکلیف جایز نیست. سپس همین مبنا در استطاعت حج تطبیق داده می‌شود و مسئلۀ حمل زن و احتمال تأثیر آن بر امکان انجام حج مورد بررسی قرار می‌گیرد. استاد با توجه به تأکید روایات بر بارداری و فرزندآوری، دلیلی برای جلوگیری از حمل صرفاً به خاطر حج نمی‌یابد و در صورت وجود خطر برای مادر یا جنین، عدم استطاعت را ناشی از مانع واقعی می‌داند. در ادامه، با تنظیر به وجوب روزه با حفظ زندگی عادی، توضیح داده می‌شود که وجوب حج نیز باید در چارچوب جری عادت و بدون اخلال در معاش و نفقۀ خانواده سنجیده شود. نتیجه آن است که ایجاد عمدی مانع برای فرار از حج جایز نیست، اما زندگی عادی مکلف به خاطر حج نباید مختل شود.