در این جلسه، استطاعت عرفی، معیار اصلی برای تشخیص وجوب حج معرفی می‌شود و بحث بر این است که استطاعت را نباید به داشتن شکل خاصی از امکانات مانند راحله و زاد فراوان محدود کرد. آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی ابتدا با مقایسه استطاعت در حج با تکالیفی مانند روزه و نماز، توضیح می‌دهد که برداشت عرف از استطاعت، توانایی انجام تکلیف به هر شکل متعارف و ممکن است. سپس با بررسی روایات، به تفاوت میان برداشت ابتدایی مردم از «زاد و راحله» و معنای مورد نظر ائمه علیهم‌السلام می‌پردازد و روایات مربوط به پیاده رفتن، ترکیب مشی و سواری و خدمت به کاروان را بررسی می‌کند. در ادامه، مفهوم «ادنی الناس قوة» و نمونه‌های مربوط به تأمین زاد با امکانات ساده یا خدمت به کاروان توضیح داده می‌شود. نتیجه بحث این است که راحله و زاد، موضوعات مستقل و منحصرکننده استطاعت نیستند، بلکه ملاک، قدرت عرفی بر انجام حج با رعایت قوت عیال است.