خطاب «الناس» در آیات حج و اطلاق وجوب آن، محور این جلسه از درس فقه آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی است. در این بحث، تفاوت میان خطاب‌های عام و خاص در آیات احکام بررسی می‌شود و تأکید می‌گردد که اطلاق امر، مقتضی نبودن قید و شرط برای اصل مأموربه است. استاد با مقایسۀ آیات حج با خطاب‌هایی مانند «یا ایها الذین آمنوا» در نماز و روزه، به نقش تعبیر «ولله علی الناس حج البیت» و «واذن فی الناس بالحج» می‌پردازد. بر اساس این بیان، خطاب حج از آغاز با عنوان عام «مردم» مطرح شده و این عموم، از نگاه استاد، نشان‌دهندۀ اهتمام ویژۀ شارع به این فریضه است. سپس تفاوت میان اصل تعلق حکم به همگان و شرط قبول عمل، مانند ایمان و تسلیم در برابر دین، توضیح داده می‌شود. نتیجۀ بحث، توجه به اهمیت لسان و نوع خطاب قرآن در فهم گستره و کیفیت احکام شرعی است.