اختیارات معصوم در صدور حکم شخصی، محور بحث آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی است. بحث از نقد تعریف نائینی درباره قضیه خارجیه آغاز می‌شود: آیا می‌توان علم شارع به شرایط تکلیف را مانند علم انسان عادی دانست؟ سپس تفاوت حکم عمومی با دستور به فرد معین و مسئولیت صادرکننده امر امتحانی روشن می‌شود. قصه خضر و موسی، راهی برای فهم مأموریت خاصی است که ملاک آن برای دیگران آشکار نیست. سخنران تأکید می‌کند که آگاهی از آینده یک کودک، برای انسان عادی مجوز قتل او نیست و عمل خضر به مشیت خاص خدا وابسته است. از اینجا، بحث به تفاوت تکلیف موسی و خضر و سپس اختیار پیامبر و امام در حکم شخصی می‌رسد. آیات اطاعت و نمونه ازدواج زینب نشان می‌دهند که وظیفه مجتهد در پیروی از حکم ظاهر، با اختیار معصوم بر اساس مصالحی که می‌داند یکسان نیست.