قضیه شخصیه و نقش علم مولا در تعلق حکم، محور نقد آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی بر دیدگاه نائینی است. بحث از این پرسش آغاز می‌شود که چرا یک حکم به مخاطبی خاص اختصاص دارد و به دیگران سرایت نمی‌کند. سپس تفاوت وجود علمی موضوع با تحقق شرایط در خارج بررسی می‌شود تا تکلیف کسی روشن شود که از اشتباه آمر آگاه است یا توان انجام امر را ندارد. پیوند اصلی بحث، تمایز آمر عادی با مولایی است که به موضوع و شرایط آن اشراف دارد. داستان ذبح اسماعیل، راهی برای توضیح امتثال ابراهیم و نسبت فرمان خاص با حکم عمومی می‌گشاید. این مبنا به حکم شخصی امام و تعارض ظاهری بعضی روایات می‌رسد. در پایان، تفاوت حکم قابل سرایت بر پایه عنوان با حکم اختصاصی توضیح داده می‌شود؛ تفاوتی که برای فهم ملاک احکام و جایگاه قضایای شخصیه در استنباط اهمیت دارد.