حج بذلی و تفاوت آن با همراه بردن دیگران به حج، محور این گفتار است. آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی بحث را از حداقل توشه سفر آغاز می‌کند و توضیح می‌دهد که قوت می‌تواند هم خوراک و هم مالی را دربرگیرد که نیاز سفر را تأمین می‌کند. سپس روایات بذل زاد و راحله، سفر با هزینه دوستان و حج برده را کنار هم می‌گذارد تا پرسش از کفایت حج نخست و لزوم انجام دوباره روشن شود. او حمل دستور اعاده بر استحباب را با ظاهر روایات ناسازگار می‌داند و آزادی و اختیار شخص را در انجام تکلیف بررسی می‌کند. از این دیدگاه، حج پذیرفته‌شده در وضعیت بردگی یا ناتوانی مالی، با تغییر وضعیت حکم متفاوتی پیدا می‌کند. بحث به نقش مالکیت در مال بذلی و پرسش از حج زن با هزینه شوهر می‌رسد و تأثیر فهم باطنی بر برداشت از روایات را نشان می‌دهد.