استطاعت حج در این گفتار با این پرسش بررسی می‌شود که آیا داشتن مرکب، شرط وجوب حج است یا توان رفتن به‌تنهایی کفایت می‌کند. آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی ابتدا چهار راه استدلال از روایات را مرور می‌کند و از وجوب حج پیاده، حرکت با ترکیب پیاده‌روی و سواری، برتری مشی و نذر سفر پیاده، شرط نبودن مرکب را نتیجه می‌گیرد. سپس تفاوت حکم اصلی عمل با الزام ناشی از نذر روشن می‌شود تا کفایت حج از حج واجب با صرف وجوب وفای به نذر اشتباه نشود. بحث خدمت به کاروان با تأکید گوینده بر وجوب فراهم کردن امکان حج پیوند می‌خورد. سپس دیدگاه فیض کاشانی، مسیر توضیح استطاعت به‌عنوان توان رسیدن و انجام مناسک را ادامه می‌دهد. در پایان، خاطرات سفرهای پیاده گذشته نشان می‌دهد که انتظار عرفی امروز برای فراهم شدن مرکب، سابقه‌ای همیشگی ندارد و نباید به‌جای معیار روایات قرار گیرد.