استطاعت حج و نقش توان پیاده‌روی، موضوع بررسی آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این بحث است. بحث از روایتی آغاز می‌شود که حجةالاسلام را بر مسلمانِ قادر به پیاده‌روی واجب می‌داند؛ سپس ارتباط این حکم با حج پیادگان در زمان پیامبر و تفاوت وجوب حج با صرف پذیرفته‌شدن آن توضیح داده می‌شود. در ادامه، روایاتِ پیمودن بخشی از راه به‌صورت سواره و بخشی پیاده، نشان می‌دهند که سواری به‌خودی‌خود شرط مستقل استطاعت نیست. روایات فضیلت پیاده‌روی نیز با موارد ترجیح سواری برای حفظ توان عبادت مقایسه می‌شوند. مسیر استدلال با روایات نذر حج پیاده تکمیل می‌شود؛ پذیرش این حج به‌عنوان حجةالاسلام، مبنای بررسی شرط بودن وسیله سواری قرار می‌گیرد. در پایان، پرسش از تفاوت کفایت حج و وجوب آن پاسخ داده می‌شود تا روشن شود چرا توان حرکت، در استدلال استاد، جایگزین شرط مستقل داشتن مرکب است.