استطاعت حج در این بحث، با پرسش از نقش زاد و راحله در وجوب سفر بررسی می‌شود. آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی ابتدا حمل روایات صریح وجوب بر استحباب را نقد می‌کند و نشان می‌دهد که برداشت رایج عرف، همیشه بیانگر حکم شرعی نیست. نمونه‌هایی از طهارت اهل کتاب و آداب نماز، زمینه توضیح این نقد را فراهم می‌کنند. سپس بحث به شرایط عقلایی سفر می‌رسد و میان بیماری مانع سفر و ناراحتی‌های معمول، همچنین تأمین نفقه خانواده و پرستاری واجب، تفاوت گذاشته می‌شود. در ادامه، سه دسته روایت درباره داشتن مرکب، پیمودن بخشی از راه و رفتن پیاده، با معیار توانایی جمع می‌شوند. مقایسه با سعی برای نماز جمعه نیز همین معنا را روشن می‌کند. نتیجه بحث، بررسی مطلق بودن وجوب حج و مسئله تحصیل استطاعت، بدون تبدیل همه شرایط عقلایی به شرط شرعی وجوب است.